Een heftige knieval, oriëntatie, vliegreis, bruiloft, etentjes, praatje en bijkletsmomenten verder.

Maar in tegenstelling tot mijn kledingkast leef ik nog. Meer dan ooit zelfs. En ik heb verhalen die de wereld in mogen. Véél verhalen, impressies. Maar ik heb ook een vol hoofd. Een drukke daginvulling. Een pijnlijke nek. En dat schrijft niet zo lekker. Daarom denk, analyseer en leef ik dus nog even verder om hopelijk binnenkort te schrijven over die (te korte) vakantie, mijn gewéldig (ahum) organisatietalent, de Efteling (en dan Michael Jackson Pardoes in het bijzonder) en mijn terugkerende schoenen boekenverslaving die zich met ongekende snelheid manifesteert.

Waar ik nu dan wel over schrijf zijn stroopwafels. Want stroopwafels vinden Torontianen Torontezen Torontoërs mensen uit Toronto héérlijk. En dus schrijf ik over stroopvulling, roomboter en wafels. Over hoe ze hier stwoepwaffels heten. En de associatie (jawel psychologen) met de Stroop test. Over hoe ze goed bij de koffie passen, bij de thee en eigenlijk ook bij de wijn (aldus proefondervindelijk vastgesteld). Of je ze zelf kunt bakken enzo. (Tips zijn welkom!) Samengevat: mmmm, stroopwafels.

Tot zo ver mijn inspiratie voor vandaag. Ik weet het, bedroevend. Genoeg reden dus om snel een nieuwe post te schrijven.

Nu eerst: Mmmm, Nederlandsche thee in een Nederlandsche mok.

Aan het koppel dat me hielp dragen,

Bedankt. Toen het allemaal in de winkelkar lag, leek het een stuk minder onhandig. Maar misschien was een nieuw wasrek, twee opbergboxen, nieuw bedlinnen, fotolijsten, een klok én nog wat kleine frutsels net iets te veel om mee te sjouwen zonder auto. Door jullie hulp is het toch allemaal gelukt!

Aan de mensen die de boxdeksels opvingen,

Bedankt. Zonder jullie hulp waren ze een tragische dood gestorven. In plaats daarvan staan ze nu in mijn slaapkamer handig te zijn.

Aan de vrouw die ik nét miste,

Sorry. Maar dat had ik al gezegd. Gelukkig kon je erom lachen. Het was écht niet mijn bedoeling alles midden op de stoep te laten vallen.

Aan de mensen die me laatdunkend aankeken,

Nee, ik heb geen auto. Nee, het was niet handig. En ja, het zag er vast belachelijk uit. Maar júllie viel ik niet lastig. Ik voelde me al opgelaten genoeg, zelfs zonder die minachtende blikken. De volgende keer mogen jullie die dus best voor je houden. Je zou het op z’n minst kunnen proberen.

Ter leedvermaak: vandaag heb ik spierpijn. Dat zal me leren. Betalen jullie nu mijn rijbewijs?

Met vriendelijke groet,

-MvH

Nou ja, een beetje dan. Want klikkerdeklik. Dat ben ik!

Update: nu ook in de WereldKrant (editie 13 augustus).

Om kwart voor vijf gaat de wekker. Dat is kwart vóór vijf inderdaad. ‘s Ochtends. Ugh.
 
Ik ben nog steeds geen ochtendmens.

Máár. Om kwart voor zeven zit ik in de trein. En om zeven uur ben ik aan het werk. Vrijwillig.
 
Best productief, zo’n weekendje Ottawa.

(Maar dan moet ik natuurlijk wel stoppen met doelloos internetten.)

… je vrienden op het betreffende feestje net zo blij zijn als jij dat maandag een civic holiday is…

… zodat je thuis je eigen werkdag in kunt delen.

(Met je favoriete koffie onder werktijd. Priceless.*)

*Die Eurocard Mastercardreclame wil maar niet uit m’n hoofd.

Een verrassingsfeestje. Onder het mom van een vriendinnenmiddag namen we haar mee naar een lunchzaak. Doel: om kwart voor vijf terug bij haar thuis. Alwaar iedereen (min ons, want wij liepen achter haar naar binnen) dan vanuit het niets in verwachtingsvolle eenheid Surprise! zou roepen.

En zo geschiedde. De surprise was een barbecue. En sangria. En vrienden natuurlijk. En voor ons de opluchting ook. Best lastig nog jezelf bij iemand thuis uit te nodigen, op de tijd te letten, je mond niet voorbij te praten én met haar thuisfront te communiceren zonder dat ze het merkte. En dan waren wij diegene niet eens die alle inkopen moest verbergen.

De blik in haar ogen: onbetaalbaar. Voor de rest, I [heart] surprise parties*.

*Zolang ik "organiseer" dan.

Het regent in Toronto. Het regent hard. Loeihard. En lang. Zo rende ik gister, nadat ik een vriendin had helpen verhuizen, een winkelcentrum binnen. Om te schuilen. Pas drie uur (én een telefoongesprek én twee nieuwe broeken) later kon ik verder. Zo lang duurde het eer de regen nét iets minder werd, zodat ik naar demetro, drie blokken verderop, kon rennen. En zelfs mét paraplu was ik toen nog halfdoorweekt.

Dat even als situatieschets.

Ik woon in een basement apartment. Voor het grootste gedeelte onder de grond dus, maar met "voetenramen". Die ramen beginnen zo’n tien centimeter boven de grond.

Dat als locatieschets.

(En dan een grijsregel hier voor een dramatisch effect. En zodat één en één opgeteld kunnen worden natuurlijk.)

Precies. Het regende zó hard en zó veel dat het water binnen no time tien centimeter boven de grond stond. Het appartement is dus al tot twee keer toe volgestroomd, viade ramen. En dan bedoel ik ook écht volgestroomd: de inzameling van álle handdoeken in huis verloor het van het water. Emmers vol regen zijn weggedragen. Alles was nat. De tegelvloer, zo heb ik proefondervindelijk vastgesteld, was glad. Dweilen met de kranen open werd ineens wel héél toepasselijk.

De ramen zijn inmiddels afgeschermd. In de stromende regen zijn er kuilen gegraven. Kostbare spullen staan niet langer meer op de grond en mijn bureau (met laptop! – gelukkig was ik vandaag wél thuis) staat theatraal midden in de kamer. De droger ronkt. En ondertussen regent het vrolijk door. De tijdelijke oplossingen werken, maar voor hoe lang? Voor het eerst in twee jaar had ik het liefst even naar Nederland opgebeld en met mijn allerliefstestemmetje naar dé oplossing gevraagd. "Ach, wil je even komen, pap?" Maar lelijke woorden als volwassenheid en trots schieten door mijn hoofd. En maken dat ik het, heel verantwoord volwassen, zelf (met de verhuurders weliswaar, maar desalniettemin zonder les parents) doe.

Vraag ik me toch af wat mijn huisgenoot, die net een weekendje eropuit was, straks zegt wanneer hij bij thuiskomst zijn koffer met Belangrijke Spullen netjes ingepakt buiten de deur ziet staan.

… voor wie altijd blijft stilstaan.

In een licht filosofische bui vanmiddag schoten er flarden gedachten door m’n hoofd. Maar waarom beter proberen te verwoorden wat al eerder treffend omschreven ís?

Omdat ik er precies zó over denk:

En mèn, wat zijn al zijn teksten toch raak, eigenlijk…

Snotteren doen de meeste mensen in de winter. Ik niet. Ik doe dat namelijk in de zomer, wanneer je eigenlijk naar buiten wil, de zon in.

Zo ook van het weekend. Niets ernstigs hoor. Gewoon zo’n bleh-gevoel. Geveld door hoofdpijn (en nee, dat was géén kater van de house cooling party vrijdagavond) en schrijfwerk luidde ik zaterdag het weekend in. En als ik één ding geleerd heb, dan is het wel toegeven aan dat gevoel. Je even uitermate zielig voelen om dan vervolgens weer uitgerust de nieuwe week in te gaan.

En dat gevoel om zielig te zijn gaat veelal gepaard met televisie. Foute televisie welteverstaan. Want daar is er genoeg van. Zonder kabel misschien iets lastiger, maar lang hoefde ik niet te zoeken. Boer zoekt vrouw gaat in september namelijk nieuwe afleveringen uitzenden. En ik heb nu al even kennis mogen maken met de boeren van 2009.

Jammer alleen dat de leukste boeren duidelijk al bezet zijn. Ik bedoel maar, Klaas sprong er vorig jaar toch echt bovenuit, niet waar? Neemt niet weg dat het natuurlijk enorm mee kan vallen met de vijf boeren van dit jaar.

Mijn voorspelling: het worden (in willekeurige volgorde) Marc, Wietse, Jan, Jos en Hans. Althans, dat hoop ik. Al was het maar zodat ik mijn zieke dagen ook in september goed doorkom.

Ik sta op het punt naar bed te gaan en kijk in de spiegel. Terwijl ik de schuifspeldjes uit m’n haar haal, zie ik een blaadje vallen. Het dwarrelt naar beneden en landt op de tegelvloer. Mijn ogen volgen het aandenken aan de natuur om vervolgens af te dwalen naar mijn voeten, verborgen onder een glans van zand. Weer terug in de spiegel kijkend, merk ik dat ik verkleurd ben. Niet wit, niet verbrand – precies goed. Glimlachend mijmer ik verder. Zo simpel en tóch zo voldaan.

Tevreden stap ik mijn bed in.
Gorter zei het al. Een nieuwe lente en een nieuw geluid.